istanbulda ilk sene..ailenin yanından ilk defa ayrılmanın tedirginliği,insanların tembihleri 'bak ordakiler bizim gibi değiller kimseye güvenme kimseyle haddinden fazla samimi olma belli olmaz vs vs' ve yurtta yaşam..çatık kaşlarla dolaşırken bir anda karşıma çıktı benim canım dostum.çamaşırhanede sevimli ama ürkek bi sesle makineye benden sonra attığını ve ''çamaşırlarımı katladığını söledi'':) e tabi benden tepki bekledi:) boş boş baktığımı hatırlıyorum.neden katladı ki allah allah diye.sonra bu kız benim en yakınım oldu.bazen her gün üst üste görüştüğüm bazen günlerce sesini duymadığım..ama en yakınım.farklılığımız tamamlayıcılığımız oldu.güzel gülümsemesi ve iyi yüreği ile mutlu olmayı sonuna kadar hak eden bir masal prensesi.benim canım lelom.seni çok seviyorum.